Een gouden venster
Opeens kunnen ze daar zijn, de momenten met leerlingen die je niet kunt voorbereiden. Je organiseert ze niet, je creëert ze niet, maar ze zijn er, opeens! Een geschenk uit de hemel. Waardoor je even boven alles van alle dag uitgetild mag worden. Dr. Ewald Mackay schrijft hier treffend over in zijn boek ‘Een venster op de hemel’.
Zo’n gouden moment beleefden we ook laatst met Jette. Jette zit in groep 5 en heeft trauma en hechtingsproblematiek. Ze is lief, sociaal en verbaal sterk. Begin groep 5 was voor haar een ware beproeving. Twee nieuwe leerkrachten, een ander lokaal en allemaal andere regels. Dit resulteerde in opstandig en moeilijk gedrag.
In haar ogen zag je grote vragen: “Juf, ben jij te vertrouwen? Kom jij je afspraken na en zie je mij?” Een meisje wat je zo graag als juf die extra knuffels en liefde zou geven, maar die al haar verdriet en onmacht op jou afreageert. Waardoor het soms het uiterste van je geduld vraagt. Deze leerkrachten lieten zich niet uit het veld slaan en gingen de strijd om haar liefde te winnen aan. Ze boden Jette veiligheid, rust en duidelijke regels. Ze werden niet boos, maar toonden geduld en begrip. Voerden gesprekjes met haar en stelden haar op haar gemak. En alles mocht op haar eigen tijd. In de klas zorgde dit er niet voor dat ze alleen kwam te staan. Haar leerkrachten zorgden ervoor dat haar klasgenoten als een muur om haar heen stonden. Ze was veilig! Door deze veiligheid begon ze te groeien.
Je kunt je voorstellen dat werken met een ambulant begeleider voor een meisje als Jette een grote uitdaging is. Weer een nieuw iemand die je niet kent, die speciaal voor jou komt en waar je ook gesprekjes mee moet voeren. En daarom kreeg Jette de regie. Zij gaf aan wat ze wel en niet fijn vond. Gesprekjes voerden we nooit samen. Jette koos iemand erbij die voor haar vertrouwd was. En zo kwamen we bijna aan het eind van het schooljaar. De overdracht.
Een nieuwe groep, een nieuwe leerkracht… de spanning nam toe en Jette klapte dicht. We stelden voor om het laatste ab-gesprek voor de zomervakantie met Jette samen te voeren. Het grote doel: ‘Een zomervakantie zonder zorgen over school!’.
En zo gebeurde het. Die dinsdagmorgen zat er een klein en dapper meisje aan een grote ronde tafel. Om haar heen zes volwassenen. Twee vertrouwde gezichten, haar juf en onderwijsassistent. En verder haar nieuwe leerkrachten, ib-er en ab-er. Na haar overladen te hebben met complimentjes dat het zo ongelooflijk stoer was dat zij daar op die stoel zat tussen al die grote mensen, kreeg ze het woord. Ze mocht zelf aan de nieuwe leerkrachten vertellen wat zij nodig had om het grote doel te halen. ‘Een zomervakantie zonder zorgen’.
De volgende tien minuten begon ze te vertellen, over haar zorgen, haar angst voor nieuwe mensen, maar ook dat dit echt niet aan de nieuwe leerkrachten lag hoor, maar aan wat ze had meegemaakt! Ze vertelde wat haar lieve juffen het afgelopen jaar allemaal hadden gedaan om haar te helpen. Ze vertelde wat er gebeurd in haar hoofd als ze vol zit. Dat ze dan soms dingen zegt die ze helemaal niet wil zeggen. Dat ze daar dan achteraf zo verdrietig om kan zijn. En wij luisterden… En wij luisterden… en in zes paar ogen lag een glinstering.
En de nieuwe lieve leerkrachten luisterden en vertelden: ‘Lieve Jette, wat ben jij knap dat je dit zo eerlijk en open tegen ons durft te vertellen! Zo kunnen wij jou leren begrijpen! Jij mag altijd alles aan ons vertellen, help ons maar om jou te leren kennen!’ Toen ze klaar was vroegen we haar hoe ze zich voelde. ‘Opgelucht en blij’ antwoordde ze.
Jette ging terug naar haar klas en wij waren stil. De eerste reactie kwam van de ib-er: ‘Wat een prachtig, puur kind!’ Dat zo’n klein meisje, met zoveel pijn en verdriet in haar leven, zo kwetsbaar en open durft te zijn. Soms hoef je als volwassenen alleen maar te luisteren… En mag je je dankbaar verwonderen over het gekregen gouden venster!
